صفحه اصلی خبر اخبــار کوتاه کتاب« جامعۀ نمایش» مفهوم نمایش را مورد واکاوی و تحلیل قرلر می دهد

کتاب« جامعۀ نمایش» مفهوم نمایش را مورد واکاوی و تحلیل قرلر می دهد

  • خبر
  • اخبــار کوتاه
  • 164
  • 14 تی‍ 1399
  • چاپ

 

 

 

نام اثر: جامعۀ نمایش

نویسنده : گی دبور

مترجم: گودرز میرانی

انتشارات علمی و فرهنگی

 ۱۳۶ صفحه قیمت: ۴۰۰۰۰تومان

جامعۀ نمایش اثری در زمره آثار فلسفه و تئوری انتقادی مارکسیستی در سال ۱۹۶۷ توسط گی دبور است که در آن نویسنده مفهوم نمایش را مورد واکاوی و تحلیل قرار می‌دهد. این کتاب به عنوان متن اصلی برای جنبش موقعیت گرایی معرفی شده است. دبور در سال ۱۹۸۸ كتاب جامعه نمایش را به عنوان یک کتاب انگیزشی منتشر كرد. این کار مجموعه ای از ۲۲۱ گزین گویه در قالب موعظه نویسی و هر گزین گویه شامل یک پاراگراف است.

دبور روند توسعه جامعه مدرن را ردیابی می کند که در آن زندگی اجتماعی معتبر با بازنمایی آن جایگزین شده است: "همه آنچه روزی به طور مستقیم تجربه‌ی زیسته بود، به بازنمایی صرف تبدیل شده است." کاهش موجودیت و صرفاً ظاهر شدن. " این شرط از منظر دبور،" لحظه ای تاریخی است که در آن کالا استعمار خود را در زندگی اجتماعی کامل می‌کند.

نمایش/تماشا ، تصویر معکوس جامعه ای است که در آن روابط بین کالاها، روابط بین مردم را الزامی کرده است. دبور می‌نویسد :" نمایش مجموعه ای از تصاویر نیست، بلکه رابطه ای اجتماعی بین افرادی است که تصاویر واسطه بین آنهاست"

دبور در تحلیل خود از جامعه نمایش ، خاطرنشان می كند كه كیفیت زندگی فقیر شده است ، با چنان فقدان اصالت كه ادراكات انسان را تحت تأثیر قرار می دهد ، و یك ضد دانش ، كه به نوبه خود مانع تفكر انتقادی می شود. دبور استفاده از دانش را برای تحقق واقعیت تجزیه و تحلیل می کند: این نمایش گذشته را خفه می کند و آن را با آینده در یک توده غیر متمایز ، نوعی از زمان حال بی پایان قرار می دهد. از این طریق ، این نمایش/تماشا مانع از درک افراد می شود که جامعه نمایش تنها یک لحظه از تاریخ است ، می تواند از طریق انقلاب سرنگون شود.

جامعه نمایش ، نقدی بر فرهنگ معاصر مصرف کننده و فتیشیسم کالایی است و به موضوعاتی چون بیگانگی طبقاتی، همگن سازی فرهنگی و رسانه های جمعی می پردازد. وقتی دبور می گوید "همه آنچه كه روزی به طور مستقیم تجربه‌ی زیسته بوده، به بازنمایی صرف تبدیل شده است"، به اهمیت بالای تصویر در جامعه معاصر اشاره می كند. دبور می گوید تصاویر، تعامل واقعی انسان را جایگزین کرده اند. بنابراین، گزین گویه ی چهارم دبور این است: "نمایش مجموعه ای از تصاویر نیست؛ بلکه رابطه اجتماعی بین افرادی است که تصاویر واسطه اصلی بین آن‌ها است". در یک جامعه مصرف کننده ، زندگی اجتماعی به معنای زندگی کردن نیست بلکه به معنای داشتن است‌‌‌‌‌؛ نمایش از تصویر برای انتقال آنچه مردم نیاز دارند و باید داشته باشند استفاده می کند. در نتیجه، زندگی اجتماعی بیشتر پیش می‌رود و حالت "داشتن" را پشت سر می گذارد و به سمت حالت "ظهور" می‌رسد، یعنی به حالت ظاهر تصویر. "در دنیایی که واقعاً درهم و برهم است، واقعیت لحظه ای از باطل است."

دبور همچنین بین نقش بازاریابی رسانه های جمعی در زمان حال و نقش مذاهب در گذشته یک هم ارزی می‌بیند. گسترش تصاویر-کالا توسط رسانه های جمعی، "موج شور و شوق برای یک محصول خاص" را بوجود می آورد که منجر به "لحظه های تعالی شجاعانه، شبیه به وسایل تشنج و معجزات فتیشیسم دینی قدیمی" می‌شود.

دبور ادعا می‌کند که "بقایای دین و خانواده (یادگاران اصلی میراث قدرت طبقاتی) و سرکوب اخلاقی اطمینان می‌دهند که هر زمان لذت بردن از این دنیا تأیید شود ادغام می‌شوند؛ این جهان چیزی غیر از لذت بردن سرکوبگرانه نیست. ادیان توحیدی سازشگر بین اسطوره و تاریخ بودند، ... این مذاهب در خاک تاریخ بوجود آمدند و خود را در آنجا مستقر کردند. اما در آنجا آنها هنوز هم خود را در تقابل شدید با تاریخ حفظ می کنند." دبور ادیان توحیدی را به عنوان دین نیمه تاریخی تعریف می کند. "رشد دانش در مورد جامعه، که شامل درک تاریخ به عنوان قلب فرهنگ است، خود از یک دانش غیرقابل برگشت ناشی می شود که مبتنی بر ابراز نابودی خداوند است. "

در فصل هشتم با عنوان "انکار و مصرف در فرهنگ"، اندیشه دبور شامل تحلیل انتقادی از آثار سه جامعه شناس آمریکایی است. دبور به طور مفصل درباره کتاب " تصویر" نوشته دانیل جی بورستین بحث و استدلال می کند که بورستین مفهوم نمایش را از دست داده است. در گزین گویه ۱۹۲، دبور از برخی جامعه شناسان آمریكایی كه پروژه كلی سرمایه داری توسعه یافته را توصیف كرده اند یاد می كند كه "هدف آن بازپس گیری كارگر منقسم به یک «شخصیت از نظر اجتماعی یکپارچه» است."

از آنجا که مفهوم نمایش مستلزم جایگزین کردن زندگی واقعی است که توسط بازنمودهای زندگی واقعی جایگزین می‌شود، جامعه نمایش نیز نگران مفهوم اصالت در مقابل غیرمعتبر بودن است؛ موضوعی که در فصل هشتم مورد تجدید نظر قرار می گیرد. در رد نظر دبور اما، جامعه مدرن فرهنگ را وادار می كند تا دائما مجدداً متناسب شود یا دوباره اختراع شود و ایده های قدیمی را کپی و دوباره بسته بندی کند. گزین گویه ۲۰۷ صراحتاً این نکته را بیان می کند که:

" آرمان گرایی معنای کلماتی را که در این پیشرفت نقشی ایفا می‌کنند، تایید می‌کند. سرقت ادبی لازم است. پیشرفت وابسته به آن است. سرقت ادبی به نوشتار مولف میچسبد، از بیاناتش بهره برداری می‌کند، ایده‌ی نادرست را حذف می‌کند، و ایده‌ی درستی به جای آن می‌گذارد."

شماری از نظریه پردازان سیاسی امروزه معتقدند كه لیبرال دموكراسی از نظری بر جامعه غلبه كرده است. داگلاس کلنر" استدلال می کند که سیاست، وسواس" تصویرهای دیدنی و جذاب پیدا کرده است. همانطور که از ظهور دونالد ترامپ در ایالات متحده با استفاده از رسانه و فریب نمایشی این موفقیت سرمایه داری مشهود است. به همین ترتیب "تاول هارپر" استدلال می کند که شکل گیری های اجتماعی و شیوه های سیاسی ما توسط منطق های نمایش ساخته و پایدار می شوند و ما را به عنوان "هیئات انسانی نمایش" ارائه می دهند.

کتاب جامعۀ نمایش با ترجمه گودرز میرانی در سال ۹۸ با مشخصات ظاهری ۱۳۶ صفحه توسط انتشارات علمی و فرهنگی چاپ و در دسترس عموم قرار گرفته است.

 

 

بررسی و نظرات

فرم ارسال نظر